⁉️ من کجام؟

🔹 اسمش پریسا است و در هلند زندگی می‌کند. از کلامش روشن است که برای خلاص شدن از دست آخوندها و جمهوری اسلامی مهاجرت کرده.

🔹 از ابتدای جنگ با دوستانش در هلند و برخی کشورهای دیگر کمپینی راه انداخته بود با شعار «به اسم ما، نه» و منظورش این بود که «ما منتقدان و مخالفان جمهوری اسلامی را بهانه جنگ‌افروزی علیه ایران نکنید».

🔹 ما را نماینده تمام جمهوری اسلامی می‌دانست و تمام مشکلاتش با جمهوری اسلامی را می‌خواست با ما حل و فصل کند!

🔹 می‌گفت: «صدا و سیما من را با این تیپ به عنوان بخشی از ایران و مخاطبانش به رسمیت نمی‌شناسد لذا دیگر تلویزیون نمی‌دیدم. مدتی منوتو می‌دیدم اما با خودم فکر کردم که این شبکه چطور بدون آگهی بازرگانی اداره می‌شود؟ چه کسی پولش را می‌دهد و چرا؟ از آن هم متنفر شدم و دیگر نمی‌دیدم تا سال ۱۴۰۱. در آن سال می‌خواستم در جریان اخبار اتفاقات قرار بگیرم. گفتند ایران اینترنشنال اخبار صحیح را می‌گوید. مدتی ایران اینترنشنال دیدم و از آن هم متنفر شدم.»

🔹 به‌عنوان یک ایرانی خارج از کشور خیلی دنبال رسانه‌ی فارسی زبانی بود که از آن طریق بتواند خودش را نسبت به کشورش به‌روز نگه دارد. رسانه‌ای که به قول خودش او را سانسور نکند و با او همان‌طور که هست تخاطب کند.

🔹 من کاری با درستی یا نادرستی حرف او ندارم. موضوع بحثم نوع نگاه چنین کسی به مسأله است. امروز او پای کار دفاع از کشورش است و می‌فهمد که دشمنش کیست. از منوتو و اینترنشنال متنفر می‌شود چون نیات شوم دشمن را که در پشت این رسانه‌ها نهفته است می‌فهمد. اما حس می‌کند در میان ما حامیان جمهوری اسلامی جایی برای او نیست.

🔹 امروز بهترین فرصت برای گفتگو با چنین افرادی فراهم شده است. بهترین فرصت برای تبیین این حرف امام شهیدمان که فرمودند: «خیلی از کسانی که کشف حجاب می‌کنند نمی‌‌دانند این را؛ اگر بدانند که پشت این کاری که این‌ها دارند می‌کنند چه کسانی هستند، قطعاً نمی‌کنند.»

🔹 لذا باید در میادین که مظهر وحدت امت هستند فرصت و امکان چنین گفتگوهایی را نیز فراهم کرد و اگر چنین نکنیم و میادین نیز مختص گروه خاصی دیده شود و گروه‌های مختلف جامعه نتوانند جای خود را در میادین بیابند، کسانی که در کمینند برای جمع کردن میادین، فرصت اقدام خواهند یافت.

✍️ امیر شعبان‌جولا