تغییر رفتار کشورهای عربی با میزان اقتدار کشور/ کارنامه افتضاح ظریف از دید وزیر اقتصاد روحانی/ دیپلماسی التماسی ناشی از سیاست خارجی تک ابزاری

حاشیه‌سازی های روحانی و ظریف در چند ماه گذشته ناشی از به بن‌بست رسیدن جریان فکری آنها است اما بازنشر عبارت ظریف در خصوص نگاه فرصت محور به کشورهای منطقه بهانه خوبی برای بررسی کارنامه ظریف در همین موضوع است.

1⃣ هیچ‌گاه ایران برای قطر تهدید نبوده است و حکومت قطر را از کودتا و محاصره عربستان نیز نجات داد اما در تمام نبردهای آمریکا و ایران در دو جنگ اخیر، حکومت قطر در طرف آمریکا ایستاد زیرا حکومتها و دولتهای غیرمستقل عربی ثابت کردند به طرف مقتدر خواهند رفت.

هر چقدر ایران بتواند اقتدار سیاسی و امنیتی خود در منطقه را تقویت کند دولت‌های عربی مجبور می‌شوند ارتباط بهتری بگیرند.

2⃣ به یاد بیاوریم در سال 94 پس از شهادت حجاج ایران و عدم همراهی عربستان، دیپلماسی التماسی ظریف برای بازگرداندن جنازه شهدا کمکی نکرد. در یک صحنه تحقیرآمیز، ظریف کنار صندلی امیر کویت خم شده بود. آنچه موجب تغییر رفتار سعودی شد تهدید رهبر شهید مبنی بر برخورد سخت با عربستان بود.

3⃣ البته قوی‌ترین روابط سیاسی و اقتصادی ایران با همسایگان، کشورهای جنوب، چین و روسیه در دوران دولتهای احمدی‌نژاد و شهید رییسی بود در حالیکه سیاست خارجی دولتهای روحانی و پزشکیان به مذاکرات با آمریکا محدود شده بود و آن رفتار دولت‌های احمدی‌نژاد و رییسی توسط جریان رسانه‌ای حامی ظریف به تمسخر گرفته می‌شد و بی‌فایده نامیده می‌شد.

امروز ظریف در صندلی متهم به کم کاری با کشورهای منطقه و چین است ولی با رندی جای شاکی و متهم را عوض می‌کند.

یادی کنیم از فایل صوتی لو رفته کلاس درس طیب‌نیا «وزیر اقتصاد روحانی و مشاور اقتصادی پزشکیان» که گفته بود: «ظریف را ضعیف‌ترین وزیر خارجه بعد از انقلاب می‌دانم. قوی‌ترین کارشناس، ضعیف‌ترین وزیر. در دوره آقای ظریف روابط خارجی ما افتضاح بود، خصوصا روابط منطقه‌ای. ایشان اصلا آدم اجرائی نیست،»

4⃣ خطای راهبردی امثال ظریف این است که دیپلماسی را به مذاکرات محدود می‌کنند در حالیکه مذاکرات صرفاً یکی از ابزارهای سیاست خارجی است و اقدامات نظامی، امنیتی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و مداخله‌های سیاسی سایر ابزارها هستند، نگاه تک ابزاری به سیاست خارجی است که به دیپلماسی التماسی ظریف منتهی می‌شود. عربستان به دلیل برنامه‌های حمایتی مذهبی و فرهنگی و نفوذ امنیتی در سیستم امنیتی پاکستان، قدرت مداخله در تصمیمات دولت پاکستان را دارد.