در چهلمین روز فراق استاد شهید

◾️ در این چهل روزبارها اراده کردم از دکتر بنويسم اما دستم به نوشتن نمی‌رفت. ترس این را داشتم و دارم مخاطبم احساس کند اغراق می‌کنم یا حتماً به رسم یادکرد نیکو از رفتگان فقط از خیر و خوبی شان می‌گویم اماخدا می‌داند که در مدت شاگردی و همراهی، جز خیر از ایشان به یاد ندارم. نکات زیادی در ذهن دارم، بماند برای بعد. اما به طور کلی بگویم ...

🔻*شبیه اساتید دانشگاه نبود**. زندگی‌اش تماماً وقف بود. خود را مامور رشد و تربیت و آمادگی کسانی می‌دانست که برای حل مشکل کشور قیام کرده‌اند.*مرکز رشد دانشگاه و مدیریت منحصر به فرد این مرکز، از نوآوری‌های خاص او بود.

🔻صاحب دانش و بینش و حکمت بود اما در سلوک و سکوت و سخن و تخاطب اش در مباحثه، احترام و تواضعی می‌دیدی که گویی اوست که شاگردی می‌کند.

🔻 سخت اهل احتیاط، رعایت، ملاحظه، مراقبت و تقوا در کلام و رفتار و زندگی بود همچون پدر بزرگوارشان (حفظه‌الله). داماد رهبری بودن نیز این مراعات را بیشتر می‌کرد. علیرغم امکان برخورداری، بهره‌ای از زندگی مادی نمی‌خواست و نداشت.

و ده‌ها مشخصه دیگری که او را متمایز از دیگران می‌کرد.

🔴 معتقدم یکی از انفاس زکیه عالم بود که به دست بدترین مردمان زمان شهید شدو آیه‌ای بود بر حقانیت مسیر او و دنبال کنندگانش. امید که هم او و هم ما مصداق آیه مبارکهفَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ باشیم.

💡تأملات (دکتر مهدی موحدی بکنظر)