خودتحریمی در مسئله مهم مسکن؟!

🔹 مسکن به لحاظ اولویت: هیچ کالایی همچون مسکن در سبد هزینه خانوار ایرانی موثر نیست. زیرا مسکن به تنهایی حدود ۵۰٪ از سبد هزینه خانوار ایرانی را تشکیل میدهد (عنایت بفرمایید که متوسط بین‌المللی این رقم، حدود ۲۰٪ است) فلذا حل مشکل مسکن در ایران به معنای تسکین و تاثیرگذاری بر حدود نیمی از سبد هزینه‌های خانوار ایرانی است.

🔹 مسکن به لحاظ اهمیت: یکی از مهمترین راهکارهای مهار تورم، رونق تولید است؛ و از مهمترین ارکان رونق تولید، رونق تولیدِ مسکن است زیرا رونق مسکن می‌تواند به تنهایی، تا حدود ۲ درصد از ۸ درصد رشد اقتصادی را تامین کند و سبب رونق ده‌ها رسته شغلی شود. عنایت بفرمایید که ساخت هر ۱۰۰ متر مسکن سبب ایجاد حداقل ۱ شغل مستقیم می‌شود و علاوه بر تولید، تاثیر به‌سزابی بر حل مسئله اشتغال دارد.

🔹 مسکن به لحاظ دامنه تاثیر: تقریبا هیچ کالایی به اندازه مسکن، خانوار ایرانی را با خود درگیر نکرده است؛ زیرا هم اکنون حدود ۷ میلیون خانوار مستاجر داریم که با احتساب بُعد خانوار، جمعا حدود ۲۵ میلیون نفر از ایرانیان را شامل می‌شوند. اغلب آنهایی هم که مالک هستند درگیر تهیه مسکن برای فرزندان و بستگانشان هستند و لذا در ایران، کمتر خانواده‌ای از آفات موضوع بی‌مسکنی یا بدمسکنی در امان است.

🔹مسکن به لحاظ امکان حل مسئله: کشور ما با معضلات اقتصادی متعددی نظیر تورم و ارز و تحریم و ... مواجه است اما حل کمتر مسئله‌ای همچون مسکن، با استفاده از ظرفیت‌های داخلی سهل‌الوصول است. ماده اولیه این موضوع، زمین است که به وفور در اختیار دولت است. مدیریت مصالح ساختمانی و نیروی کار و ... هم که از سایر ارکان تولید مسکن است همگی در اختیار خودمان است و نه ربط چندانی به جنگ دارد و نه ربط چندانی به تحریم. بخش قابل توجهی از تامین مالی مسکن نیز با مشارکت بانکها میسر می‌شود اما عنایت بفرمایید که متوسط جهانی مشارکت بانکها در تامین مالی مسکن، حدود ۲۰ درصد از مجموع تسهیلاتشان است که این رقم در کشور ما فقط حدود ۳٪ است! و لذا با مدیریت صحیح زمین و بانکها و ...، حل مسئله مسکن کاملا سهل‌الوصول است.

🔹 کلام آخر: باتوجه به نکات فوق و به رغم آنکه حل مسئله مسکن در اختیار خودمان است و تاثیرپذیری چندانی از جنگ و تحریم ندارد اما متاسفانه در این موضوع مهم دچار نوعی خودتحریمی شده‌ایم! خودتحریمی در عَرضه زمین به مردم؛ به نحوی که از ابتدای دولت فعلی تاکنون حتی یک روز هم سامانه تِم (سامانه ثبت نام مسکن) برای متقاضیان باز نشده و دولت در تمام دو سال اخیر، متقاضیان ذیصلاح را حتی از اجازه ثبت نام هم محروم کرده است! کمااینکه در موضوع مدیریت بانکها برای تامین مالی مسکن نیز هیچ اراده جدی در دولت دیده نمی‌شود! لذا سوال اساسی این است که باتوجه به نکات فوق، اگر دولت واقعا به دنبال ایجاد گشایش اقتصادی برای خانوار ایرانی است چرا تا این اندازه از حل مسئله‌ مهمی همچون مسکن غافل است؟!

دکتر منانِ رئیسی