بعضی عزیزان می‌گویند شاید آقاسیدمجتبی در مراسم تدفین حاضر و ظاهر شوند. بعضی هم امیدوارانه چنین حضور و ظهوری را انتظار می‌کشند. لکن بنده گمان نمی‌کنم چنین اتفاقی رخ بدهد. چراکه ظاهر شدن ایشان در انظار عمومی در این مقطع زمانی، به «عادی شدن وضع» تعبیر می‌شود. فکر نمی‌کنم رهبری عزیز چنین برداشتی از صحنه داشته باشند و بخواهند چنین پیامی به ما منتقل کنند.

وضع ابداً عادی نیست. وقتی علناً رهبر انقلاب و «تندروها» (اصطلاحی که دشمن برای افراد انقلابی و سازش‌ناپذیر به کار می‌برد) و حتی گروه مذاکره‌کننده اگر توافق مورد نظر آمریکایی‌ها را امضا نکنند تهدید به قتل می‌شوند، چه کسی می‌تواند بگوید شرایط ما عادی است؟

اگر نرفتن رهبر شهید به پناهگاه، پیام شجاعت و شهادت‌طلبی داشت و گواهی بود بر صدق سخن و راه ایشان و مایۀ آگاهی و تنبه ما، مخفی ماندن رهبر جدید، این تنبه و آگاهی را باید برای ما به دنبال داشته باشد.

حتی اگر به ملاحظات دیگری، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در لحظۀ خاکسپاری رهبر شهید حاضر شوند، باز هم مخفی ماندن ایشان در این صد و اندی روز و اینکه حتی یک پیام صوتی یا تصویری یا عکس از ایشان منتشر نشده، دال بر همین قضیه است. اگر این حضور اتفاق افتاد، هرگز نباید آن را به عادی شدن شرایط تأویل کرد.

در همین بافت و زمینه است که مسئله انتقام و تلافی و تقاص و خون‌خواهی، نه فقط به‌عنوان تکلیف شرعی که به‌لحاظ واقعیت سیاسی، مورد پیدا می‌کند. خون‌خواهی، یک مطالبۀ رادیکال نیست. بلکه ضرورتی عقلانی برای حفظ کیان نظام است.

درباره مصداق خون‌خواهی می‌توان چون و چرا کرد. لکن خون‌خواهی هر چه باشد، نمی‌توان آن را به فردا انداخت یا به آرمانی بعید حواله داد. خون‌خواهی، باید امری فوری و عینی و در دسترس باشد.

📝 سید علی سیدان