🔴 #امنیت_فرهنگی

🔰 بخش دوازدهم

🔹در طول تاریخ، کشورهای استعمارگر برای چپاول کشورهای هدف، از الگوها و راهبردهای مختلفی بهره برده‌اند. مدل مواجهه استعمارگران همواره متناسب با شرایط زمانی و مکانی، فرهنگ و جغرافیای کشورهای هدف دستخوش تغییر شده است. بر همین اساس، در یک دسته‌بندی کلی، شیوه‌های استعمارگری به سه نوعِ «استعمار کهن»، «استعمار نو» و «استعمار فرانو» تقسیم می‌شوند.

2⃣ استعمار کهن (قدیم) دوره استعمار کهن از قرون پانزدهم و شانزدهم میلادی آغاز شده و تا اواسط قرن بیستم، یعنی مقارن با پایان جنگ جهانی دوم، ادامه داشته است. در این شیوه، کشور استعمارگر با تهاجم و اشغال نظامیِ سرزمین کشور هدف، فرماندهان نظامی خود را به عنوان حاکمان آن کشور منصوب می‌کرد. بارزترین نمونه این نوع استعمار، تهاجم بریتانیا به شبه‌قاره هند است؛ مشخصاً «کمپانی هند شرقی بریتانیا» پس از اشغال نظامی این منطقه، ژنرال‌ها و فرماندهان نظامی خود را به عنوان حاکمان هند منصوب کرد. نمونه دیگر استعمار کهن، تهاجم پادشاهی بلژیک به کشور کنگو است که دقیقاً با همین الگو و شیوه به انجام رسید.

با گذشت زمان، آگاهی و بیداری ملت‌ها به شکل‌گیری انقلاب‌ها، مقاومت و مخالفت با این رویه منجر شد. از این رو، کشورهای استعمارگر رویکرد دوم را در دستور کار خود قرار دادند.

2⃣ استعمار نو این شیوه پس از جنگ جهانی دوم آغاز شد و تا به امروز نیز در برخی کشورها تداوم دارد. نمونه بارز آن، دوران حکومت پهلوی در ایران است. در این دوره، با وجود آنکه حاکمان وقت (رضاشاه و محمدرضا) دارای ملیت ایرانی، زبان فارسی و حتی اسامی مذهبی بودند، اما دقیقاً همان سیاست‌هایی را اجرا می‌کردند که یک ژنرال آمریکایی یا انگلیسی در صورت حاکمیت بر ایران به اجرا می‌گذاشت. آن‌ها در ظاهر ملیت ایرانی داشتند، اما در عمل مجری دستورات بیگانگان بودند. این وضعیت هم‌اکنون نیز در برخی کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس قابل مشاهده است؛ به گونه‌ای که حاکمان آن‌ها به لحاظ ظاهری دارای تابعیت همان کشورند، اما در واقع سرسپرده‌ی قدرت‌های غربی و جریان‌های صهیونیستی هستند.

✍ادامه دارد

•┈┈••✾••┈┈• ✅ حجت‌الاسلام محمد کرباسی