▫️مابین دهه ۸۰ و ۹۰ را به یاد دارم جریانی راه انداخته بودند در کشور، که برای حل مشکلات کشور «رضاخان حزب‌اللهی» نیاز داریم. تصویرِ یک رضاخانِ دیکتاتور و پر زور و بی‌توجه به مردم، مِنهای عدم اعتقاد به اسلام

▫️واقعا هم جا انداخته بودند ادبیاتش را، و برخی از مذهبی ها و دلسوزان کف جامعه محکم مدعی بودند که باید یک نفر باشد که برنامه‌ها و ایده های انقلابی را اجرا کند! خیلی محکمو مقتدر و بدون مزاحمی به نام جمهوریت و مردم!!!

▫️همزمان از یک کاندید تصویر یک نظامیِ قاطع و قلدر می‌ساختند، که می‌آید و با قدرت آنچه آرزو داریم انجام می‌دهد و کسی هم جلودارش باشد، تودهنی می‌خورد! البته این تصویرسازی در مقاطعی که نیاز به تیپ و صورت های متفاوتی برای رأی آوری بود، تغییر کرد؛ اما هرکس که کمی نزدیک تر با آن جریان و شخص مورد نظر آشنا بود، می‌دانست رؤیای‌شان هنوز همانی ست که ۲۰ سال پیش بود.

▫️کاریکاتور استاد بیژنی ضمن ماهیت طنزی که دارد، یاداآوری کرد حرف‌های رفقایی که تعارض گفتمان اسلامِ انقلابی را با واژه‌ی نچسبِ «رضاخوان حزب‌اللهی»! نمی‌پذیرفتند