همه آنها که نمی‌خواهند هیچ یک از قالب‌های سنتی رسمی گذشته یا وارداتی آمده از فرنگ را تمکین کنند، و می‌خواهند خودشان بیندیشند و فکر کنند و بفهمند و انتخاب کنند، قهرا در جامعه بی‌پناه و بی پایگاه و بی جایگاه می‌مانند؛ که باید امیدوار باشند و استقامت و پشتکار داشته باشند و بتوانند ارزش محروم ماندن را درک کنند، و با کلمه زندگی کنند و با اندیشه، عمرشان را بنا کنند و بر اساس ایمانشان تنفس کنند و در ایمانشان بمیرند. باید امیدوار باشند که این جرقه «آگاهی» در این جمود و در این تفرقه و خواب، ناگهان بدرخشد و ناگهان جمود شکل گرفته‌ای که روشنفکر ظاهربین را ناامید کرده، ذوب شود و از میان انحطاط، جهل، بی‌‌اصالتی و بی‌مسئولیتی، ناگهان جامعه‌ای با یک تن واحد و یک هدف واحد و یک حرکت واحد و یک مسئولیت واحد و بر اساس آگاهی‌ای که همراه با عشق و نیرو است، به وجود آید| دکتر علی شریعتی