در حال باز کردن صفحه
وارده:
ما در عراق بهتدریج در حال از دست دادن موقعیت بالادستی خود در معادلات قدرت هستیم، هرچند تلاش میشود این روند تضعیف با شیبی ملایمتر اتفاق بیفتد. نمونه روشن آن ماجرای جرف و کتائب است. دشمن به دنبال کشاندن کتائب و حکومت به رویارویی مستقیم بود، اما در نهایت ماجرا به یک مصالحه بینابینی ختم شد.
شکستن تابوها و کوچکسازی تدریجی خطوط قرمز ایران و مقاومت، راهبرد اصلی آمریکا در عراق است. این راهبرد با نقشآفرینی علی زیدی، که تحت هدایت تیم ترامپ و با رویکردی کاملاً همسو با آمریکاییها عمل میکند، در حال پیشرفت است. منطق حاکم بر این راهبرد همان سیاست آشنای «به مرگ گرفتن تا به تب راضی شدن» است.
دولتهای عراق همواره در برابر دو قدرت ایران و آمریکا از موقعیتی ضعیف برخوردار بودهاند، اما اینبار تیم تاجرمسلک ترامپ بهخوبی توانسته بر نخستوزیر کنونی عراق، که خود تاجری جوان است، سوار شود و از ویژگیهای شخصیتی و محاسبات سیاسی و اقتصادی او در مسیر اهداف خود بهره بگیرد.
بااینحال، گره اصلی مشکلات ما در عراق، رقابتهای سمی درون بیت شیعی است که نمود سیاسی آن را میتوان در چارچوب هماهنگی (الاطار التنسیقی) مشاهده کرد. جاهطلبیهای فردی، کینههای قدیمی و ضعف آیندهنگری راهبردی در میان دوستان ما در عراق، دست نخستوزیر را برای پیشبرد نقشههای آمریکا باز گذاشته است.
به بیان دیگر، آنچه امروز موقعیت ما را در عراق تضعیف میکند، صرفاً فشار و طراحی آمریکا نیست، بلکه شکافهای داخلی و فقدان درک مشترک از اولویتهای راهبردی در میان نیروهای نزدیک به ما و البته نیز به همان اندازه در این روند نقش دارد.
اینها البته نافی مسئولیت ها و وظایف متوجه مسئولان پرونده عراق در ایران بخصوص نیروی قدس سپاه پاسداران و نقدهای جدی وارد بر آنان نبوده و نیست که طرح و بیان آن فرصت دیگری را می طلبد.
هنوز پاسخی ثبت نشده؛ اولین نفر باشید.