در حال باز کردن صفحه
یاد یاران سفر کرده و دربند بخیر! در جریان فتنه آمریکایی ۸۸ روزی هنگام اعتراضم به صحنه سازیای که برای تطهیر سران فتنه در مجلس در جریان بود، جمعی از هوچیگرانی که همیشه با سر و صدا و «دو دو » گفتن آماده خوش خدمتی بودند شروع به جنجال کردند تا به خیال خود مانع شنیدن اعتراض شوند. سر و صدای آن هوچیگران به حدی بلند بود که یک لحظه احساس کردم تنهای تنهایم ناگهان دیدم یک نفر با صدای بلند به رئیس وقت جلسه با تحکم گفت، «چرا نمیگذارید حرفش را بزند!» و ناگهان سر و صدای جماعت هوچیگر فرو نشست. او مرحوم روحالله حسینیان بود! نماینده شجاع و شیر مردی که رهبر شهید در پیام تسلیتی که برای درگذشت ایشان صادر کرد ایشان را اینگونه توصیف نمود: «مقاومت و خستگیناپذیری و صراحت این روحانی مجاهد در مواضع بحق انقلابی، برجسته و نمایان بود» شبی در گعدهای که تصویری از آن را در این پست میبینید و بین ما برقرار بود و در آن خیلی چیزها یاد میگرفتم، روحالله عزیز که به شدت مهربان و عاطفی بود فرازی از دعای ۳۸ صحیفه سجادیه را معنا میکرد که در آن حضرت اینگونه آغاز کردهاند: اللَّهُمَّ إِنِّي أَعْتَذِرُ إِلَيْكَ مِنْ مَظْلُومٍ ظُلِمَ بِحَضْرَتِي فَلَمْ أَنْصُرْهُ . . . . روحالله انگیزه بسیاری از مواضع خود از جمله دفاع از من در جلسهای که در بالا گفتم را همین ادامه 👇
هنوز پاسخی ثبت نشده؛ اولین نفر باشید.