در حال باز کردن صفحه
قوم شکور
به لطف نفس رحمانی آقایمان که قرآن و تدبر در قرآن را در این کشور زنده کرد، حتماً تا به حال شنیده اید این آیه را که «و ما محمّدٌ إلّا رسول قد خلت من قبله الرسل» (144 آل عمران) و محمد (ص) که بهترین بندگان خدا در تمام دورانها بوده است هم در پیشگاه خدا رسولی بود از رسولان الهی که «و لقد أرسلنا رسلنا تترا» خداوند این رسولان را پشت هم برای هدایت بندگانش میفرستد؛ «أفإن مات أو قتل انقلبتم علی أعقابکم» اگر او از دنیا برود یا کشته شود، شما مومنین به عقب برمیگردید؟! رهبر و رسول زمان ما که هیچ؛ حتی اگر نبی الهی و پیامبر اعظم (ص) هم بود، مؤمنین حق نداشتند ذرهای به عقبگرد فکر کنند و مسیرشان را عوض کنند.
اما چه چیزی باعث میشود عقبگرد کنیم؟ خدا در چند آیه بعد خودش پاسخ میدهد: «یا أیّها الّذین آمنوا إن تطیعوا الّذین کفروا یردّوکم علی أعقابکم فتنقلبوا خاسرین» (149 آل عمران) ای مؤمنان، اگر از کفار، که به شما حمله کردند و به امام و رهبر و رسول زمانتان جسارت کردند، اطاعت کنید و راهی که آنها دوست دارند را بروید و در مقابل حرفها و پیشنهادات آنها نرم شوید، آنها شما را به عقب بازمیگردانند و نتیجه این عقبگرد هم چیزی جز خسران نیست.
آیا میترسید و نگرانید که بدون امامتان و رهبرتان نتوانید پیروز شوید؟ «بل الله مولاکم» (150 آل عمران) اینطور نیست که کار تمام شده باشد بلکه این الله است که مولا و صاحب و سرپرست شماست. اگر آقا بالای سرمان بود، به لطف خدا بود و نعمت خدا بود و امتداد ولایت و سرپرستی خدا بود و اکنون هم خدا هست و اوست که مولا و یاور اصلی ماست «و هو خیر الناصرین» و او بهترین یاریکننده است و ما برای ادامه دادن راه حق و پیروزی همین برایمان کافی است.
آیا کفار و منافقان داخلی وقیح و امیدوار شدهاند؟ «سنلقی فی قلوب الّذین کفروا الرعب» (151 آل عمران) شما نترسید و بدانید که در آیندهای نزدیک خدا در قلبهایشان ترس خواهد انداخت. این وقاحت و خوشحالی و روحیه گرفتنِ الانشان را نبینید؛ قلبهای همه دست خداست و این از مهمترین جنود و سربازان خداست. خدا اکنون میخواهد که از طرفی خالص در کفر شوند و دچار لعنت ابدی خدا شوند و از رحمتش دور بیفتند (یرید الله ألّا یجعل لهم حظّاً فی الآخرة - 176 آل عمران) و از طرفی میخواهد که مؤمنین را امتحان جهاد و صبر کند (و لمّا یعلم الله الّذین جاهدوا منکم و یعلم الصابرین - 142 آل عمران) ولی وقتش که برسد - و تنها خداست که وقتش را میداند - ترس را در قلبهایشان خواهد انداخت.
باید باور کنید این وعده خدا را زیرا وعده خدا صادق بوده و هست و نشانهاش هم ضرباتی که در همین یک روز به دشمن زدید «و لقد صدقکم الله وعده إذ تحسّونهم بإذنه» (152 آل عمران) «و خدا وعده اش راست بود وقتی به اذن خدا به آن ها ضربه زدید» و تنها چیزی که مانع رسیدن نصرت الهی میشود، خدا ناکرده سست شدن ما «حتّی إذا فشلتم» و دعوا و اختلاف ما در ادامه دادن این مسیر «و تنازعتم فی الامر» و نافرمانی خداست «و عصیتم».
الان وقت سست شدن نیست. ما داغ دیده ایم ولی خم نمیشویم. ما داغ دیده ایم ولی زانویمان به زمین نمیخورد. ما داغ دیده ایم ولی قدمهایمان کوتاه و سست و آرام نمیشود. ما گوش به فرمان خدا در قرآن داده بودیم که سیدعلی را عاشقانه پیروی میکردیم و الان هم خدا همان خداست و قرآن همان قرآن است و مسیر همان مسیر است و به اذن خدا بزرگترین ضربه را به دشمن میزنیم.
الان وقت این است که همه در میدان باشیم و شکرگزار نعمت جمهوری اسلامی ایران که خدا در انتهای همان آیه ابتدای متن فرمود «و سیجزی الله الشاکرین» (144 آل عمران) و صبور باشید و مقاومت کنید که خدا در آینده ای نزدیک به شما قوم شاکر و صبور - که امامشهیدمان بارها این صفت را به ما ایرانیان نسبت داد - اجر ویژه اش را خواهد رساند إن شاء الله.
هنوز پاسخی ثبت نشده؛ اولین نفر باشید.