در حال باز کردن صفحه
خدا مینازد به امت خامنهای برش اول - حدود 1700 سال پیش از میلاد مسیح علیه السلام - بنی اسرائیل
امت موسی علیه السلام بعد از مقاومت و صبر در مقابل ظلم فرعون، با معجزه الهی از رود نیل گذشته و مشمول عنایت و نعمت خاص الهی شده است: «وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ» (20 مائده): خداوند نبی الهی را در بین آنان قرار داده است «إِذْ جَعَلَ فِيكُمْ أَنْبِيَاءَ» و توانستهاند حکومت توحیدی شکل دهند «وَجَعَلَكُمْ مُلُوكًا» و اینها نعمتهایی بوده که خدا به هیچ امت و مردمی در جهانِ آن زمان نداده بوده «وَآتَاكُمْ مَا لَمْ يُؤْتِ أَحَدًا مِنَ الْعَالَمِين» (20 مائده).
ولی کار تمام نشده و خدا مأموریت مهمی از این امت میخواهد، امت مستضعفی که قرار است وارث زمین مقدسی شود که برای آنها نوشته شده و به آنها میرسد «يَا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِي كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ» (21 مائده) اگر در مسیر حق ثابت قدم بمانند و عقبگرد نکنند «وَلَا تَرْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِين» (21 مائده).
امّا امت موسی چه گفت و چه کرد؟ به ندای رهبر و امامش لبیک گفت؟! نه! گفتند که موسی این کارهای سخت را از ما نخواه! اگر جنگی راحت هست و مأموریتی ساده هست، ما پای کاریم ولی این کاری که از ما میخواهی، لازمهاش درگیر شدن با گروهی پرزور و جبّار است «قَالُوا يَا مُوسَى إِنَّ فِيهَا قَوْمًا جَبَّارِينَ» (22 مائده) و ما هیچوقت با آنها درگیر نمیشویم و وارد سرزمینشان نمیشویم «وَإِنَّا لَنْ نَدْخُلَهَا» مگر اینکه خودشان بروند و کار ساده شود «حَتَّى يَخْرُجُوا مِنْهَا» و آن وقت چَشم، ما دستور خدا را انجام داده و وارد سرزمین موعود میشویم! «فَإِنْ يَخْرُجُوا مِنْهَا فَإِنَّا دَاخِلُونَ» (22 مائده).
از امت موسی معدود مردانی که از عذاب الهی میترسیدند و خداوند نعمت ایمان راستین به آنها بخشیده بود، قومشان را انذار کردند «قَالَ رَجُلَانِ مِنَ الَّذِينَ يَخَافُونَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمَا» (23 مائده) که اگر واقعاً ایمان دارید، بر خدا توکّل کنید و نترسید و وارد مبارزه با آنها شوید که اگر شما اقدام واقعی کنید، حتماً پیروزید «و ادْخُلُوا عَلَيْهِمُ الْبَابَ فَإِذَا دَخَلْتُمُوهُ فَإِنَّكُمْ غَالِبُونَ ۚ وَعَلَى اللَّهِ فَتَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِين» (23 مائده). اما امت موسی این حرفها به گوشش نرفت و گفتار عمومی مردم مومن زمان موسی این بود که «ما وارد مبارزه با آن زورگویان قدرتمند نمیشویم «قَالُوا يَا مُوسَى إِنَّا لَنْ نَدْخُلَهَا أَبَدًا مَا دَامُوا فِيهَا» (24 مائده)؛ تو و خدایت بروید و بجنگید! «فَاذْهَبْ أَنْتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلَا» ما اینجا نشسته ایم و هروقت رفتند، به ما هم بگویید که بیاییم!» «إِنَّا هَاهُنَا قَاعِدُونَ» (24 مائده).
و موسی که در سالهای انتهایی عمر خود بود، از قوم خود نزد پروردگارش شکایت کرد که چه امت فاسقی بودند و دعا کرد که بین او و قومش جدایی بیفتد «قَالَ رَبِّ إِنِّي لَا أَمْلِكُ إِلَّا نَفْسِي وَأَخِي ۖ فَافْرُقْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْقَوْمِ الْفَاسِقِينَ» (25 مائده) و دعایش مستجاب شد...
هنوز پاسخی ثبت نشده؛ اولین نفر باشید.