در حال باز کردن صفحه
خدا مینازد به امت خامنهای برش سوم - دهههای سی تا شصت هجری قمری - مردم عراق
مردم کوفه و عراق مهمترین امتی هستند که در دوگانه علوی-عثمانی و در فتنه بنیامیه در امت اسلام، سمت امیرالمؤمنین علیهالسلام ایستادهاند و ادعای تشیع و ایستادن با امام حق را دارند. امیرالمؤمنین با اصرار زیاد همین مردم، بعد از بیست و پنج سال خانهنشینی، خلافت را پذیرفتند و مرکز خلافت را هم به عراق و کوفه منتقل کردند. اما امت علی علیه السلام با او کاری کردند که این اسطوره سخنوری آن نامردها را مخاطب قرار داد و گفت «یا أشباه الرجال و لا الرجال» و وصف آن امت در تاریخ جاودانه شد.
حدود بیست سال بعد هم همین امت بعد از دعوت پرشور از امامشان برای بیعت با ایشان و مقابله با یزید و بنیامیه، به صرفِ «خبرِ سپاه شام» و نه حتی کوچکترین امارهای از حرکت کردن واقعی سپاه شام، امامشان را تنها گذاشتند و باز هم شد آنچه شد و دوباره جریان عقبگرد و ارتداد تکرار شد و اهل بیت گفتند که «ارتد الناس بعد قتل الحسین الا ثلاثة او اربعة».
امیرالمؤمنین علیه السلام و امام حسین علیه السلام هردو از امت خود ناراضی بودند هنگام شهادتشان و این ذلت را زینب کبری سلام الله علیها در کوفه با فریاد خویش به روی مردم آن زمانه آورد که «يَا أَهْلَ الْكُوفَةِ يَا أَهْلَ الْخَتْلِ وَالْغَدْرِ وَالْخَذْلِ أَلَا فَلَا رَقَأَتِ الْعَبْرَةُ وَلَا هَدَأَتِ الزَّفْرَةُ إِنَّمَا مَثَلُكُمْ كَمَثَلِ الَّتِي نَقَضَتْ غَزْلَها مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ أَنْكاثاً تَتَّخِذُونَ أَيْمانَكُمْ دَخَلًا بَيْنَكُمْ هَلْ فِيكُمْ إِلَّا الصَّلَفُ وَالْعُجْبُ وَالشَّنَفُ وَالْكَذِبُ وَمَلَقُ الْإِمَاءِ وَغَمْزُ الْأَعْدَاءِ» «ای مردم کوفه، ای مردمان حیلهگر و خیانت کار! گریه میکنید؟ اشک چشمانتان خشک نشود و نالههایتان آرام نگیرد. همانا که کار شما مانند آن زنی است که رشته خود را پس از محکم یافتن، یکی یکی از هم میگسست، شما نیز سوگندهای خود را در میان خویش، وسیله فریب و تقلب ساختهاید. آیا در میان شما جز وقاحت و رسوایی، سینههای آکنده از کینه، دو رویی و تملق، همچون زبان پردازی کنیزکان و ذلت و حقارت در برابر دشمنان چیز دیگری نیز یافت میشود؟»
«أتَبْكُونَ أَخِي؟! أَجَلْ، وَالله فَابْكُوا فَإِنَّكُمْ أَحْرَى بِالْبُكَاءِ فَابْكُوا كَثِيراً وَاضْحَكُوا قَلِيلًا فَقَدْ أُبْليْتُمْ بِعَارِهَا وَمُنيْتُمْ بِشَنَارِهَا وَلَنْ تَرْحَضُوهَا أَبَداً» «آیا بر شهادت برادر من گریه میکنید و زار میزنید؟ آری به خدا سوگند که باید گریه کنید، پس بسیار بگریید و کمتر بخندید. چرا که دامان خود را به ننگ و عار جنایتی آلودهاید که ننگ و پلیدی آن را از دامان خود تا ابد نتوانید شست.»...
هنوز پاسخی ثبت نشده؛ اولین نفر باشید.