لحظه اعلام پیروزی کودتای ۲۸ مرداد، لحظه‌ی تصرف رادیو تهران بود. نیروهای کودتا وارد ساختمان شدند و بعد از چند دقیقه وقفه در پخش، صدایی از رادیو بلند شد که سقوط دولت مصدق را اعلام کرد. پشت‌بندش زاهدی پیام شاه را در رادیو خواند. ایران شنید که کار مصدق تمام شده. اینجا بود که می‌شد گفت کودتا پیروز شده.

نقل است که یکی از عوامل آمریکا در ایران در وصف آن روز می‌گوید «وقتی رادیو تهران را داشتیم، کار تمام بود». قصه فقط ۲۸ مرداد هم نیست. لحظه‌ی فتح رادیو تلویزیون، لحظه‌ی اعلام عمومی تصرف قدرت است.

اینکه این روزها دندان‌های تیز شده برای به چنگ آوردن کلید جام جم را می‌بینید، از همین جهت است. برای اعلامِ پیروزیِ «پروژه یکدست‌سازی»، فقط مانده فتح رادیو تلویزیون. آن را بگیرند، دیگر همه صداها خفه شده. دیگر کسی برای سرکوب نمی‌ماند.

تلویزیون را بگیرند، راه برای سانسور و منزوی کردن خیابان از همیشه هموارتر می‌شود. مگر ده‌ها بار متعرضِ تصاویرِ پلاکاردهای مردم در گزارش‌های خبری نشدند؟ حالا تصور کنید جام جم را فتح کنند. پلاکارد که سهل است، آوردن نام «میدان انقلاب» را هم تحت پروتکل خواهند برد تا خدایی نکرده «جامعه دوقطبی نشود».

صدای پایشان می‌آید. سانسورچی‌های خیابان، ماله‌کشانِ رفیقِ ونس، اصحابِ کودتا پشتِ درهای جام‌ جم‌اند. فضل‌الله زاهدی‌شان نطقش را هم آماده کرده. شب‌ها خوابِ خواندنش را هم می‌بیند.