ادامه از پیام قبل

۵. ما یقین داریم که امروز هیچ تصمیم بزرگ و راهبردی‌ای در کشور، بدون اجازه و اذن امام جامعه گرفته نخواهد شد؛ هم به این دلیل که به مسئولان اصلی کنونی کشور اعتماد داریم و می‌دانیم به‌خاطر ایمانشان نمی‌خواهند با امام جامعه مخالفت کنند و عذاب آخرت را برای خود بخرند، و هم به اقتدار و جایگاه امام جامعه اطمینان داریم که هیچ‌کس، حتی اگر بخواهد، جرأت چنین کاری را ندارد و حتماً زیر پای قدرت مردمِ مبعوث‌شده ایران لِه خواهد شد. همان‌گونه که به اقتدار پیامبر در روز فتح مکه، قدرت ایشان در ماجرای تبوک، اقتدار امیرالمؤمنین در آغاز خلافتشان و قدرت رهبر شهیدمان در طول دوران رهبری باور داریم. اما در کنار این، به عدم دیکتاتوری و استبداد رأیِ امام جامعه در الگوی امت و امامت، و نیز به اهمیت همراهی مردم، بزرگان و مسئولان در این الگو برای پیشبرد امور راهبردی نیز معتقدیم. مردم که الحمدلله، به فرموده امام شهیدمان مبعوث شدند و به تعبیر امام حاضرمان، آیت و نشانه الهی گشتند و محکم در میدان ایستاده‌اند. اما همین مردم، نسبت به پیگیری مجدّانه برخی مسئولان برای تحقق «تمام شروط تصریح‌شده رهبری و مذکور در بیانیه دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی» نگرانی دارند و نمی‌توان این نگرانی را انکار یا تقبیح کرد.

پس لازم نیست به مردم گفته شود که «همه‌چیز با اجازه و اذن رهبری پیش خواهد رفت»؛ چراکه ما این را یقین داریم و از این جهت به مسئولان‌مان اعتماد داریم. بلکه باید با صدای بلند به مردم گفته شود که مثلاً به هیچ‌وجه از «غرامت تک‌تک صدمات واردشده، خون‌بهای شهیدان و دیه جانبازان این جنگ» نخواهید گذشت؛ یا اینکه «مدیریت تنگه هرمز را وارد مرحله‌ای جدید خواهیم کرد و قواعد حقوقی و اِعمال مدیریت جدید در تنگه هرمز، آسایش و پیشرفت را به نفع همه ملت‌های منطقه رقم خواهد زد و مواهب اقتصادی آن، دل ملت را شاد خواهد کرد»؛ یا اینکه تا زمانی که شروط «تعهد به عدم تجاوز، استمرار کنترل ایران بر تنگه هرمز، پذیرش غنی‌سازی، رفع همه تحریم‌های اولیه و ثانویه، خاتمه تمامی قطعنامه‌های شورای امنیت و شورای حکام، پرداخت خسارت ایران، خروج نیروهای رزمی آمریکا از منطقه و توقف جنگ در همه جبهه‌ها، از جمله علیه مقاومت اسلامی قهرمان لبنان» محقق نشده است، برگ‌های برنده ایران رها نخواهد شد.

نگرانی مردم این است که آیا در نهایت، مطلوب امام شهید و امام حاضر ـ که در سخنان صریح و عمومی‌شان بیان شده ـ محقق خواهد شد، یا اینکه برخی تلاش می‌کنند رهبری را به کاهش سطح مطالبات در گرفتن حق مردم از دشمن راضی کنند و بار دیگر اجازه پیگیری همان راهبردهای تکرارشده و بی‌نتیجه پیشین را در تعامل با دشمنی بگیرند که اکنون پدر و امام ما را نیز به شهادت رسانده است؟

حتماً هیچ توافقی بدون اذن رهبری انجام نخواهد شد، به یاری خدا؛ اما آیا این توافق احتمالی، لزوماً مطلوب رهبری نیز هست، یا صرفاً برای آن اجازه گرفته شده است؟ همان‌گونه که ابن‌ابی‌سرح با اجازه پیامبر زنده ماند، و اجازه‌گیرندگانِ ماجرای تبوک با اجازه پیامبر در مدینه ماندند، و محمد بن ابی‌بکر با اجازه امیرالمؤمنین والی مصر شد، و اصل مذاکرات برجام نیز با اجازه رهبری پیش رفت. اما نه زنده‌ماندن ابن‌ابی‌سرح مطلوب پیامبر و مفید برای جامعه اسلامی بود، نه جهاد نکردن بخشی از جامعه اسلامی در تبوک پسندیده بود، نه ولایت محمد بن ابی‌بکر به تثبیت حکومت حق در مصر انجامید، و نه برجام موجب گشایش اقتصادی شد؛ بلکه به تصریح رهبری و بر اساس تجربه عینی، خسارت محض بود. در همه این موارد نیز، دستور و مطلوب اولیه‌ای از جانب امام جامعه وجود داشت: اینکه ابن‌ابی‌سرح کشته شود، مؤمنان همگی به جهاد بیایند، شخص دیگری والی مصر شود، و مذاکره با آمریکا تنها با رعایت خطوط قرمزِ تصریح‌شده انجام گیرد. اما در همه این نمونه‌ها، افرادی که نظر متفاوتی داشتند ـ و لزوماً خائن و منافق هم نبودند ـ مسیر دیگری را پی گرفتند و برای آن، از رهبر زمان خود اذن و اجازه گرفتند.

مردم نگران همین مسئله‌اند؛ و این نگرانی نه به معنای خائن یا منافق دانستن مسئولان و برهم‌زدن وحدت مقدس است، و نه به معنای ضعیف دانستن رهبر انقلاب. پس به‌جای فرافکنی و متهم‌کردن مردم، باید این نگرانی را جدی گرفت، آن را ارج نهاد و برای رفع آن تلاش کرد.