🔴 قیام زندگان علیه حیات‌ستیزان همه نفس می‌کشند؛ اما همه زنده نیستند. بعضی سال‌هاست راه می‌روند و سخن می‌گویند؛ اما حقیقتاً مرده‌اند. خدا «حیّ» و زنده مطلق است و هر که به او متصل‌تر باشد، بهره بیشتری از حیات دارد. در میان بندگان خدا، شهیدان زنده‌ترین‌اند؛ همان‌ها که خداوند خود بر حیاتشان گواهی داده است: «بل احیاء عند ربهم یرزقون» (آل‌عمران ۱۶۹).

🌱 چه کسانی واقعاً زنده‌اند؟ زندگی حقیقی، نتیجه اجابت دعوت خدا و رسول است: «يا أيُّها الّذين آمَنوا استَجيبوا لِلَّه وَلِلرَّسول إذا دَعاكُم لِما يُحييكُم» (انفال ۲۴) مردم مبعوث ایران، بیش از همه مردم دنیا این دعوت را لبیک گفته‌اند و امروز زنده‌تر از همیشه در میدان ایستاده‌اند؛ و همین حیات، کینه حیات‌ستیزان عالم را شعله‌ور کرده است؛ آنان که هرگز در پی زندگی نبوده‌اند. آنان مردگانی متحرک‌اند که علائم حیاتی‌شان قطع شده است زیرا در برابر آیات روشن الهی هیچ واکنشی ندارند و نمی‌بینند که خدا چگونه بر زمین معجزه می‌آفریند و تاریخ را دگرگون می‌کند. تهاجم سردمداران کفر به ایران و قتل ولیّ الهی در کنار کودکان بی‌گناه، تلاشی برای خاموش‌کردن چراغ زندگی در این سرزمین بود؛ و از همین رو لشکر مردگان متحرک داخلی در برابر آن خاموش ماندند. اما همان‌ها، وقتی سخن از قصاص جنایت‌کاران به میان می‌آید، فریاد اعتراض سر می‌دهند؛ درحالی‌که خدای زنده و آگاه تصریح کرده که برای ما صرفا در قصاص است که زندگی وجود دارد «و لکم فی القصاص حیاة»؛ البته برای آنان که عقل داشته باشند: «یا اولوالألباب» (بقره ۱۷۹). پس این جماعت یا عقل و شعور ندارند و یا با زندگی مشکل دارند و دنبال مرگ مردمی هستند که با روح ایمان زنده‌تر شده‌اند.

• ⚔️ زمین بدون مقاومت تباه می‌شود

ما اگر بر قصاص امام شهیدمان اصرار داریم، نگران ایران و همه جهان هستیم؛ زیرا اگر در برابر طغیان حیات‌ستیزان دنیای مدرن ایستادگی نشود، زندگی از زمین رخت برمی‌بندد و جهان در فساد فرو می‌رود: «و لولا دفع الله النّاس بعضهم ببعض لفسدت الأرض» (بقره ۲۵۱). ما در خونخواهی‌مان از هیبت ظاهری مرگ‌پرستان نمی‌هراسیم. آن‌گاه که سپاه کفر نزدیک می‌شود و مردم هراسان می‌گویند: «إنّا لمدرکون»، همچون موسی و رهبرمان یقین داریم: «کلّا إنّ معی ربّی سیهدین» (شعرا ۶۱ و ۶۲). و پس از قیام و حرکت مؤمنان است که یاری خدا فرا می‌رسد و او انتقامش را از مجرمان می‌گیرد: «فانتَقَمنا مِن الَّذين أجرَموا وكانَ حَقًّا عَلَينا نَصرُ المُؤمِنين» (روم ۴۷). سرانجام نیز عزت و قدرت از آنِ مستضعفانی خواهد شد که در راه خدا صبر و مقاومت کرده‌اند: «فَانتَقَمنا مِنهُم فَأغرَقنَاهُم في اليَمّ... وأورَثنا القَومَ الّذينَ كانوا يُستَضعَفونَ مَشَارِقَ الأرضِ ومَغارِبَها الّتي بارَكنا فيها وَتَمَّت كَلِمَتُ رَبِّك الحُسنىٰ علىٰ بَني إِسرائيل بِما صَبَروا» (اعراف ۱۳۶ و ۱۳۷) (پس از آنان انتقام گرفتیم و در دریا غرقشان کردیم؛ و سرزمین‌های پربرکت شرقی و غربی را به مردمی سپردیم که همواره ناتوان شمرده می‌شدند؛ و وعده نیکوی پروردگار، به پاداش صبرشان تحقق یافت.) فقط باید همچون سیلی خروشان، در همان مسیری جاری شویم که خدا خواسته است؛ آن‌گاه خدا معجزه‌اش را دوباره آشکار خواهد کرد، همان‌گونه که اکنون هم در نبرد با ابرقدرت‌های دنیا آن را نشان داده.

*🚩 میرود تا کربلا امواج پرچم‌های سرخ * مزار سیدالشهدا، میعاد عاشقانی است که باور دارند هر روز عاشوراست و هر سرزمین کربلا؛ عاشقانی که می‌دانند با یزید زمان هرگز نباید بیعت کرد. سیل مردمان مضطر در مسیر زیارت اربابشان، رود خروشان حیات است. امام شهید ما امسال و پس از سال‌ها دوری، همراه زائران پیاده اربابش قدم برمی‌دارد. امسال او نیازی به نائب‌الزیاره ندارد؛ هرچند نائب‌الزیاره‌شدن برای او، هدیه‌ای است که پیوند ما را با آن روح زنده آسمانی استوارتر می‌کند. او امروز به ما، جاماندگان از قافله شهیدان، رو کرده و بشارت می‌دهد: «یستبشرون بالّذین لم یلحقوا بهم ألّا خوف علیهم» (آل‌عمران ۱۷۰). نترسید؛ پرچم‌های سرخ عدالت‌خواهی و خون‌خواهی را بر زمین نگذارید. نگذارید فریاد یک ملت به فراموشی سپرده شود. این راه باید ادامه یابد تا خداوند به دست مردم مبعوث، وعده خود را محقق کند و فرعونیان زمان را به سرنوشت پیشینیان‌شان گرفتار سازد. و ما چشم‌به‌راه ظهور امامی هستیم که فرمود: «أنا بَقِيّةُ اللّه في أرضِه والمُنتقِمُ مِن أعدائِه» و می‌خواهیم به او نشان دهیم که انتقام از دشمنان خدا را فراموش نمی‌کنیم. پرچم سرخی که در تشییع امام شهیدمان برافراشته شد، شور و هیجانی گذرا نبود؛ ما آن‌قدر آن را برافراشته نگاه می‌داریم تا ثابت کنیم شایسته یاری باقیمانده خدا بر روی زمین هستیم.