*اربعین؛ ایمانِ بعد از ایمان * چهل روز از عاشورا می‌گذرد؛ اما چرا هنوز باید دوباره به سوی حسین(ع) رفت؟ مگر عاشورا مصداق بارز بیعت نبود؟ مگر اشک‌ها ریخته نشد؟ مگر جان‌ها نلرزید؟ چرا از میان همه زیارت‌ها، همین زیارت اربعین در کلام امام حسن عسگری(ع) نشانه مؤمن شمرده شده است؟ چرا زیارت عاشورا یا نیمه شعبان یا شب قدر یا عرفه یا شب جمعه یا ... نه؟ آیا فقط چون جابر به زیارت آمد، یا شاید کاروان زینب کبری(س) به کربلا رسید؟ این اختلاف تاریخی اصل ماجرا نیست؛ حقیقت اربعین چیز دیگری است.

❗عاشورا آغاز راه است، نه پایان آن. گریستن بر حسین(ع) فضیلت است، اما ارزشِ حقیقی، ماندن در راه حسین است. قوم موسی که همراه او از دل دریا عبور کردند، پس از غیبت موسی، تنها سی شب ایستادگی کردند و حتی توان چهل شب پایداری را هم نداشتند و دلبستگی به دنیا و اربابان غیر الهی‌شان آنان را از راه موسی جدا کرد. «وَ وَاعَدْنَا مُوسَىٰ ثَلَاثِينَ لَيْلَةً وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقَاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً... وَاتَّخَذَ قَوْمُ مُوسَىٰ مِن بَعْدِهِ مِنْ حُلِيِّهِمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهُ خُوَارٌ ... اتَّخَذُوهُ وَكَانُوا ظَالِمِينَ» (اعراف ۱۴۲ و ۱۴۸)

🟢 مؤمن، فقط در عاشورا عزادار نیست؛ بلکه پس از عاشورا هم حسینی می‌ماند. اربعین، تجدید عهد با امام است؛ یعنی: ای حسین! اگر شب عاشورا گفتیم تنهایت نمی‌گذاریم، چهل روز بعد نیز همان پیمان را تکرار می‌کنیم و فاصله از عاشورا، آتش محبت را خاموش نمی‌کند. نشانه ایمان، دوام ایمان است؛ نه شورِ لحظه‌ها. چه بسیار کسانی که در موج ایمان همراه شدند، اما در سختی‌ها ماندگار نماندند و میان ایمان و کفر سرگردان شدند. اربعین، تفسیر این فرمان الهی است: «يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ ءَامِنُواْ» (نساء ۱۳۶) خدا به آنان که ایمان آورده‌اند، فرمان می‌دهد دوباره ایمان بیاورند و ایمانشان را تکرار کنند، وگرنه سرانجامشان همان است که فرمود: «إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ثُمَّ كَفَرُواْ ثُمَّ ءَامَنُواْ ثُمَّ كَفَرُواْ ثُمَّ ٱزدَادُواْ كُفرا لَّم يَكُنِ ٱللَّهُ لِيَغفِرَ لَهُم وَلَا لِيَهدِيَهُم سَبِيلَا . بَشِّرِ ٱلمُنَٰفِقِينَ بِأَنَّ لَهُم عَذَابًا أَلِيمًا» (نساء ۱۳۷ و ۱۳۸)

🟩 اربعین، ایمانِ بعد از ایمان و پیمانِ بعد از پیمان است. از همین رو در زیارت اربعین می‌گوییم: «فَمَعَکُمْ مَعَکُمْ لَامَعَ عَدُّوِکُمْ» هر «معکم»، تجدید یک عهد است؛ عهد بر اینکه با شما هستیم و با دشمن شما نیستیم و از تکرارش هم خسته نمی‌شویم. اربعین یعنی #تکرارِ_معکم. از همین رو، زیارت اربعین نشانه مؤمن واقعی است، هرچند همه‌ی حوادث در عاشورا رخ داده است؛ نه چون حادثه‌ای در اربعین رخ داده، بلکه چون ارزش انسان به استقامت او در راه حق است، نه به اشکِ یک روز و شعارِ یک لحظه و همراهیِ گاه‌گاهی با جبهه‌ حق.

✊ در این اربعین، همان‌گونه که سعید بن عبدالله در شب عاشورا به امامش گفت: «وَاللّهِ، لا نُخَلّيكَ حَتّى يَعلَمَ اللّهُ أنا حَفِظنا غَيبَةَ رَسولِ اللّهِ(ص) فيكَ، وَاللّهِ، لَو عَلِمتُ أنّی اُقتَلُ، ثُمَّ اُحيا، ثُمَّ اُحرَقُ حَيّا، ثُمَّ اُذَرُّ، يُفعَلُ ذلِكَ بي سَبعينَ مَرَّةً ما فارَقتُكَ» «به خدا قسم تو را تنها نمیگذاریم ای پسر رسول خدا و حتی اگر کشته شویم و دوباره زنده شویم و زنده سوزانده شویم و خاکسترمان در هوا پخش شود و هفتاد بار این کار را با ما کنند، باز تو را رها نمیکنیم» ما نیز به تأسی از سید شهیدمان، به نایب امام زمانمان می‌گوییم: *«ما ترکناک یابن‌الحسین.» * و این‌گونه، اربعین فقط یک زیارت نیست؛ پیمانِ ماندن است؛ پیمانی که انسان را به زندگی محمد و آل محمد زنده می‌کند.