جای خالی خیابان، علیه علی اف؛ برای حجاب و ایران!

۱. مقوله «بی حجابی» در عصر ما یک فرع فقهی حتی مثل حرمت شراب نیست! خط و مشی گذاری بی حجابی،«پیشران تمدنی غرب» شده است؛ لذا از رضاخان و آتاترک تا علی اف، غربی شدنشان ملازم با حجاب ستیزی می شود. از همین جا ترویج بی حجابی، مثل حرمت تنباکو در حکم میرزای شیرازی می ماند؛ که وقتی ابزاری سیاسی برای تسلط بیگانه می شود آن فتوای عجیب را می گیرد(در حالیکه فی نفسه مکروه هم نبود)!

در مقابل، مقاومت سیاسی و تمدنی مقابل غرب، هم به «حجاب» گره خورده است. گریبر مردم شناس یهودی این واقعیت را در غزه روایت کرده است. هسته سخت و با دوامِ مقاومت ملی ایرانیاندر تجاوز آمریکایی را «زنان محجبه» تشکیل دادند؛ ولو برخی _کهانتخاب شخصی شان بی حجابی بود _ هم همراه شدند. چنانچه کُر اصلی وطن فروشی (با شعار عموترامپ و...) را همان «جنبش برهنگی» ساخت؛ ولو برخی اهل پوشش هم همراهی کرده باشند!

۲*.*خط مشیِ حجاب ستیزی غربگرایان برای فتح فرهنگ اسلامی، در «نظام های اسلامی» اوّل با «نه به الزام» شروع می شود! وقتی بدنه اجتماعی ساخت و جهات ایدئولوژیک دولتها را کاست، آن وقت در «دولتهای سکولارشده» به «منع حجاب و الزام بی حجابی» روی می آورد!

۳. علی اف هم پیمان با اسرائیل علیه ایران، بود؛ اخیراً علیه فرهنگ مشترک اسلامی (حجاب) هم اضافه شد. «اسلام اجتماعی»(مثل ترکیه) به اعتراض برخاسته، اما «اسلام سیاسیِ ایران» ساکت است!

تظاهرات علیه علی اف هم خط و نشان علیه هم پیمان دشمن ایران؛ هم تحکیم سنگر حجاب در فرهنگ منطقه اسلامیِ مورد هجوم غرب است!

✍ محسن قنبریان ۱۴۰۵/۷/۲۲