شهید سید علی حسینی خامنه ای@khamenei

درباره زندگی و ماموریت علمی

شهید سید علی حسینی خامنه ای رهبر ایران در حملات هوایی اسرائیل و آمریکا و در محل کارشان به شهادت رسیدند. رهبر فقید ایران طی ۳۷ سال زعامت، سیاست های کلان کشور و نظام را شکل دادند. آیت الله سید علی خامنه ای از شخصیت‌های برجسته و تاثیرگذار تاریخ معاصر کشور و جمهوری اسلامی، در تاریخ ۲۴ تیرماه ۱۳۱۸ شمسی (۱۵ ژوئیه ۱۹۳۹ میلادی) در شهر مشهد متولد شد. او در خانواده‌ای مذهبی و روحانی اما فقیر بزرگ شد؛ پدرش، آیت‌الله سید جواد خامنه‌ای، از روحانیون شناخته‌شده خراسان بود و در تربیت دینی فرزندانش نقش مهمی ایفا کرد. رهبر انقلاب اسلامی از همان سنین کودکی به تحصیل علوم دینی پرداخت و پس از پایان دوره ابتدایی، به حوزه علمیه مشهد پیوست. از آنجا که او به تحصیل و شناخت عمیق دین علاقه‌مند بود، به زودی به قم رهسپار شد و تحت آموزش و تربیت شخصیت‌های بزرگی چون آیت‌الله امام خمینی و آیت‌الله طالب‌زاده قرار گرفت. وی با درس‌هایی که از این استادان و ایضا اساتید حوزه مشهد آموخت، سهم بسزایی در فهم و تفسیر مبانی فقه و اصول دین یافت. آغاز فعالیت‌های سیاسی آیت الله خامنه‌ای در اواخر دهه ۱۳۴۰ و اوایل دهه ۱۳۵۰، به صف مبارزات سیاسی علیه رژیم پهلوی پیوست. او به‌واسطه تحصیلات خود و ارتباط با روحانیون دیگر، به عنوان یک چهره برجسته در میان جوانان مذهبی شناخته شد. او در طول حیات سیاسی اش چند بار دستگیر و به زندان افتاد. رهبر انقلاب در دوران زندان، به اندیشه‌های سیاسی و اجتماعی خود عمق بیشتری بخشید و اعتقاد به انقلاب اسلامی را در خود تقویت کرد. همچنین، در اواخر سال ۱۳۵۶، نیروهای ساواک پس از دستگیری رهبر انقلاب او را به مدت ۳ سال به ایرانشهر تبعید نمودند. او مدتی بعد به جیرفت تبعید شد و پس از چندی، مجددا به مشهد بازگشت. انقلاب اسلامی و نقش در تاسیس جمهوری اسلامی با پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷، سید علی خامنه‌ای به عنوان یکی از چهره‌ های کلیدی در تشکیل نظام جمهوری اسلامی ایران معرفی شد. او که یکی از اعضاء اصلی حزب جمهوری اسلامی بود، به سرعت به مقام‌ های سیاسی مختلفی منصوب شد. عضویت در شورای انقلاب، نمایندگی مجلس، امامت جمعه تهران، نمایندگی رهبری در شورای عالی دفاع، عضویت در حزب جمهوری اسلامی و ... از مهم ترین فعالیت های او پس از انقلاب و قبل از ریاست جمهوری هستند. آیت الله خامنه‌ای در ۶ تیر ۱۳۶۰ در هنگام سخنرانی در مسجد ابوذر، توسط گروهک منافقین هدف ترور قرار گرفت. او در آن زمان نمایندهٔ مجلس شورای اسلامی و امام جمعه تهران بود. سوءقصد به آیت الله خامنه‌ای حدود یک هفته بعد از عزل ابوالحسن بنی‌صدر از مقام ریاست‌جمهوری از سوی مجلس صورت گرفت. یک روز بعد از این واقعه، انفجار در مقر حزب جمهوری اسلامی در تهران به شهادت شمار زیادی از اعضای این حزب، از جمله سید محمد بهشتی انجامید. ریاست جمهوری پس از ترور محمدعلی رجایی، دومین رئیس‌جمهور ایران، شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی و جامعه مدرسین حوزهٔ علمیه قم به اتفاق آرا، آیت الله خامنه‌ای را به‌عنوان نامزد ریاست‌ جمهوری خود انتخاب کردند. انتخابات در ۱۰ مهر ۱۳۶۰ برگزار شد و آیت الله خامنه‌ای با کسب اکثریت آراء (۱۱/ ۹۵٪) به‌عنوان رئیس‌جمهور سوم ایران انتخاب شد. در ۱۷ مهر ۱۳۶۰ هم امام خمینی حکم ریاست‌جمهوری وی را تنفیذ کرد و او در ۲۱ مهر به‌عنوان رئیس جمهور در مجلس شورای اسلامی سوگند یاد کرد. رئیس‌جمهوری آیت الله خامنه‌ای شروع پرفشاری داشت. زیرا در آن زمان، کشور در شرایط بحرانی به سر می‌برد و او باید تصمیمات سختی می‌گرفت. جنگ با رژیم بعث از یک سو و شورش و ترورهای منافقین از سوی دیگر، وضعیت کشور را سخت کرده بود. با این حال، آیت الله خامنه ای توانست در مدت چند سال با کمک امام (ره) و مردم شرایط کشور را استوار کند و بحران ها را یکی پس از دیگری خنثی نماید. انتخاب به عنوان رهبر پس از رحلت امام خمینی (ره) در سال ۱۳۶۸، سید علی خامنه‌ای توسط محلس خبرگان به مقام رهبری جمهوری اسلامی ایران رسید. او در ابتدای رهبری با چالش‌ های متعددی مواجه گردید. از جمله مسائل پیش‌روی او، مسائل باقی مانده از جنگ تحمیلی و مشکلات اقتصادی پس از پایان رسمی جنگ بود. رهبر فقید ایران وظیفه داشت ایران را وارد دوره سازندگی و اصلاح پس از جنگ کند و در این مسیر دشواری های فراوانی پیش روی او بود. در دوران رهبری آیت الله خامنه‌ای، تغییرات زیادی در سیاست‌ های داخلی و خارجی جمهوری اسلامی ایران به وقوع پیوست. آیت الله خامنه‌ای به عنوان یک رهبر مذهبی، نقش خود را در حفظ و تقویت اصول اسلام سیاسی و کاهش تنش‌ها در منطقه و جهان ایفا نمود. او به شدت به استقلال و عزت ملی اعتقاد داشت و همواره بر لزوم مقابله با نفوذ غرب به‌ویژه آمریکا در ایران و جهان اسلام تأکید می نمود. دیدگاه‌ها و نظریات سیاسی آیت‌الله خامنه‌ای بر این باور بود که تنها راه رسیدن به توسعه و پیشرفت، تکیه بر ظرفیت‌ های داخلی و خودکفایی است. او در سخنرانی‌ هایش مکرر به جذب سرمایه‌گذاری داخلی و خودکفایی در تولید محصولات غذایی، صنعتی و فناورانه اشاره کرده و این مسأله را از ارکان پیشرفت کشور می دانست. او همچنین به مسئله فرهنگ اهمیت ویژه‌ای می داد و بر لزوم حفظ ارزش‌ های اسلامی و ایرانی تأکید می‌ورزید. رهبر فقید انقلاب همواره به جوانان کشور توصیه می کرد که در راستای رشد و شکوفایی کشور تلاش کنند و از آنان می خواست که به آرمان‌ های انقلاب اسلامی پایبند باشند.